Magazyn Ekspresu Reporterów

Wielokrotnie nagradzany i ceniony przez widzów program reporterski, w którym reporterzy Telewizji Polskiej pokazują życie z jego blaskami, ale i dramatami. Zawsze blisko ludzi. MIASTO O NICH ZAPOMNIAŁO - Mieszkają 2 kilometry od centrum Wałbrzycha, a nie mają gazu, wodociągów, kanalizacji ani przyzwoitej drogi dojazdowej. 300 osób czuje się jak obywatele gorszej kategorii. Po dziurawej drodze nie chcą do nich dojeżdżać kurierzy, taksówkarze, służby mają z tym duży problem, a oni sami ciągle mają uszkodzone zawieszenia swoich samochodów. Mówią, że Wałbrzych pięknieje, a oni żyją jak w innym świecie. Od lat proszą o remont drogi, wodociągi i kanalizację, ale lokalne władze pozostają na te prośby głuche. Spotkał się z nimi i w ich imieniu do ratusza wybrał się Paweł Kaźmierczak. ZOBACZCIE MNIE - Pani Maria z okolic Rzeszowa napisała do redakcji "Magazyn Ekspresu Reporterów" list. Nie mail, ale zwykły list. Opisała w nim swoje życie i pasję. Ma ponad 80 lat i jest schorowana. Od jakiegoś czasu nie może chodzić, jest uwięziona w domu i jedyne, co ma sprawne, to ręce. Na emeryturze zaczęła malować. Obecnie obrazy zalegają w całym jej mieszkaniu, ale ogląda je tylko ona, bo nikt o niej i jej obrazach nie wie. Kinga Wasilewska, autorka reportażu, nie tylko spotkała się z panią Marią, ale także w pobliskim domu kultury zorganizowała wernisaż jej prac. Starsza pani wreszcie pokazała światu swoją twórczość i... wyszła z domu. NA RATUNEK PSZCZOŁOM - Monika i Jerzy zawodowo zajmują się medycyną i informatyką, pan Marian jest profesorem, wykładowcą akademickim. Wszyscy są pszczelarzami amatorami. Po pracy pracują w swoich pasiekach. Nie dla miodu, on jest dodatkiem, ale z pasji do pszczół i ze świadomości, że te owady są współcześnie zagrożone. W krótkim reportażu Pauli Szewczyk dowiemy się, na czym polega opieka nad pszczołami, dlaczego nie trzeba się ich obawiać i dlaczego warto ten gatunek ratować, choćby mając kilka uli w ogródku. GDY MNIE ZABRAKNIE - Jowita, młoda kobieta w spektrum autyzmu, całe dotychczasowe życie mieszkała ze swoją mamą. Nigdy dotąd nie była samodzielna. Nowy dom, wybudowany specjalnie dla takich jak ona ludzi, jest szansą nie tylko na samodzielność, na odcięcie pępowiny, ale także rozwiązaniem na przyszłość, kiedy jej matki już nie będzie. Kobiety bardzo przeżywają rozstanie, choć jest ono tylko częściowe. Matka zawsze może odwiedzać córkę, a córka zawsze może pojechać do domu. Jowita zyskała swój świat, a matka spokój, że jej córka jest pod opieką, a ona może poświęcić trochę więcej czasu sobie.